Goede raad is goud waard

Ik heb vaak de neiging om uit te kijken naar dingen die ik in de toekomst ga doen. Maar soms moet je even stilstaan om te genieten van het moment en beseffen hoe cool hetgeen is waar je op dat moment mee bezig bent.

Eergisteren had ik zo’n momentje. Ik zat in het vliegtuig van Londen naar Amsterdam en vloog via de kust bij Ijmuiden Nederland binnen. Ik keek naar buiten door het raampje en zag een soort van kleurexplosie onder me. De akkers stonden vol met bloemen in alle kleuren. De bomen waren super groen en het zonnetje ging onder waardoor alles een soort rode waas kreeg. Echt super mooi.

Terwijl ik hiernaar keek, besefte ik me dat ik deze akkers een keer of 20 voorbij heb zien komen de afgelopen weken. En dat ook nog zal doen in het vervolg. Ik ben namelijk net klaar met een project in Londen en vertrek over een paar uur naar China voor een nieuw project bij dezelfde klant. Tot eind juli zit ik in Zhuhai, een kleine stad nabij Hong Kong (of ja, er wonen 1,5 miljoen man…). Daar gaan we met een team van 10 collega’s de business van onze klant onder de loep nemen op het gebied van commercials (hoe blijven ze hun product verkopen), production (hoe produceren ze zo kostenefficiënt mogelijk) en logistiek en support (hoe verschepen ze hun product zo optimaal mogelijk en hebben ze wel de juiste mix van mensen in hun support functies). Dusss… genoeg te doen! Ik vlieg iedere keer in etappes van drie weken naar China en zit tussendoor steeds een week in Nederland om mijn privéleven te reanimeren J.

Terwijl ik over de bloemenzee vloog, bedacht ik me hoe cool het is dat ik met mijn pak hem beet twee jaar werkervaring gewoon al de halve wereld over gestuurd wordt om onze klanten te helpen. Ik vind het oprecht gaaf dat KPMG me de kans biedt om mezelf op deze manier te ontplooien en kijk dan ook megaveel uit naar mijn tijd in China. Nu is het daar ook nog eens een graad of 28, zitten we aan het strand en spenderen we onze weekends in Hong Kong dus ik heb zo maar het idee dat ik me naast het werk ook wel prima zal vermaken. Will keep in touch (in zoverre de censuur op internet het toe laat)!  

Als klein meisje lag ik altijd tijdens de zomer in de tent op de camping te luisteren en staren naar het onweer. Iedere keer als het donderde of bliksemde (een keer of 20 per half uur), sprong ik een meter omhoog en schreeuwde ik tegen mijn broertje die nog half lag te slapen: “wowwww, hoorde/zag je die!”. Tot het moment waarop hij dan zei: “Marleen, ophouden nu! Ik ga bij pap en mam in de caravan liggen”.

Ja, mijn fascinatie met het weer begon al vroeg. En is ook nooit weggegaan. Ik ben een addict van buienradar, kijk iedere dag het weerbericht zonder weg te zappen en ken de weerberichten van Amsterdam (waar ik woon), Veldhoven (waar mijn ouders wonen), Londen (waar ik voor mijn werk regelmatig ben), Hong Kong (waar ik de komende maanden zal zijn), en plaatsen in Marokko, Amerika en India (waar bekenden van me zijn) uit mijn hoofd. Het is zelfs zo erg dat toen ik in Amerika woonde, ik bij het tornadoalarm de kelder in getrokken moest worden omdat ik maar buiten bleef staan om naar de tornado te kijken.

Het is dan ook niet gek dat ik altijd weervrouw heb willen worden. Het was mijn droom om het weer presenteren op nationale tv voor zo’n mooie groene wand die dan transformeerde in echte beelden als het op tv kwam. Maar ja, toen bleek ik toch best wel goed te zijn in economie en wiskunde maar niet in natuurkunde dus is met de jaren een beetje naar de achtergrond verdwenen.

En ja, nu ben ik consultant. Haha, goede grap eigenlijk. Maar ja, nu ik er aan denk zijn er best wat parallellen te trekken tussen het werk van een weervrouw en die van een consultant. In mijn werk probeer ik een juiste inschatting te maken van wat er in de toekomst gaat gebeuren, verzamel ik gegevens uit diverse bronnen, maak ik er een mooi verhaal van en presenteer ik het aan mijn publiek. En ja, dat dat nu niet Henk en Ingrid op de bank zijn maar CEO A of Directeur B op kantoor dat neem ik dan even voor lief.

Maar goed, ik zeg nooit nooit. Wie weet zien jullie me nog ooit terug als weervrouw. “En nu over naar het weer met Marleen van Dijsseldonk” (misschien wel mijn naam even veranderen want dit bekt nog niet zo lekker).

Voor het eerst in mijn loopbaan bij KPMG is het zover: ik zit op de bank. En nee, dit betekent niet dat ik op mijn comfortabele sofa thuis zit. In consultancyland slaat ‘bankzitten’ op de periode tussen twee projecten in waarin je zit te wachten totdat je weer met een nieuw project van start gaat. Dit komt voor wanneer er nog geen project voor je beschikbaar is of als het nog even duurt voordat je nieuwe project begint (het welbekende ‘snijverlies’).

Ter invulling van je bankzitperiode kun je verschillende dingen doen. Je enorme mailbox opschonen bijvoorbeeld of je administratie wegwerken. Maar ja, dat is na een halve dag ook wel klaar. Andere bankzitwerkzaamheden zijn meehelpen aan interne klussen zoals propositieontwikkeling of proposals, oude relaties nieuw leven inblazen, wervingsactiviteiten ondernemen of het organiseren van een sociale activiteit voor de afdeling. Genoeg te doen dus, maar je moet er wel even naar op zoek.

Mijn tactiek tijdens mijn huidige bankzitperiode: ik zorg dat mezelf ergens strategisch positioneer op de afdeling (in het zicht van de partners en directors), laat weten aan de planning dat ik op werk zit te wachten, lach lief, en dan komt het werk vanzelf. En ja hoor, na een half dagje administratie ben ik alweer gestrikt om mee te helpen aan een proposal om een nieuwe klant binnen te halen.

Genoeg te doen dus op mijn resterende drie dagen op de bank. Volgende week weer lekker aan de slag met mijn nieuwe project; op naar China (later meer hierover)!

De deadline is gehaald! Afgelopen donderdag hadden we de Grote Presentatie bij de klant, waarbij we onze resultaten van de afgelopen zeven weken hebben gepresenteerd. In totaal hebben we met een team van 15 internationale collega’s – deels gefocust op de Turkije business, deels gefocust op de UK business van de klant – een potential benefit van een aantal tientallen miljoenen dollars (om even in bedekte termen te blijven…) geïdentificeerd in de operatie van de klant. Een resultaat waar we trots op mogen zijn! Samen met de klant hebben we de initiële analyses die we in november en december hadden uitgevoerd, verfijnd en een slag verdiept. Nu nog twee weken implementatieplannen opstellen om dan kunnen we de projecten op een gedegen wijze overdragen aan de klant, zodat zij zelf de waarde kunnen ‘binnentikken’.

Maar voordat het zover was, hebben we met name de laatste week flink door moeten bikkelen. Het hele team heeft een aantal weekenduren moeten opofferen om de laatste puntjes op de i te zetten. Maandag stond ik om 5 uur op om richting Londen te vliegen, waarna ik pas 24 uur later mijn bed in kon duiken… Dinsdag nog een dagje doorbikkelen met kleine oogjes, een flink aantal Red Bulls en een afhaalpizza en toen was het eindelijk zover: de presentatie was af en kon geprint worden!

En dat hebben we gevierd ook… Na welverdiende slaapsessies op woensdag en een prachtpresentatie op donderdag was het tijd om het team te bedanken voor de inzet en het resultaat te vieren! Ik kan nu natuurlijk flink gaan uitweiden over het fantastische eten bij Jamie Oliver, het überlinkse ‘Orgasmatron’ feest waar binnen vielen, of de dance battles waar een van de collega’s in belandde, maar ik ga het bij de foto houden. De rest kun je er vast wel bij verzinnen, dacht ik zo.

De moraal van dit verhaal: bij OSG (Operations Strategy Group) moet je soms keihard werken om de deadlines te halen maar de reward is minstens zo groot; zowel voor de klant als voor jezelf. De klant houdt een concreet plan over dat samen met hem is opgesteld in plaats van een ‘rapportje’ wat op de plank komt te liggen en jijzelf kan terug kijken op een rollercoaster waarin je enorm veel geleerd hebt en dat eens goed hebt afgepilst met collega’s. Ik zeg; kom maar door met die volgende opdracht!

Na een aantal maanden aan de andere kant van het kanaal te hebben gewerkt, heb ik me al een aantal malen verbaasd over de eigenaardigheden van de dagelijkse gang van zaken op het werk hier. En deze wil ik graag met jullie delen. Wist je bijvoorbeeld dat…

…vrouwen hier op megahoge hakken lopen, maar deze zodra ze het kantoor verlaten of binnenkomen verwisselen voor comfortabele hardloopschoenen (check de foto starring een van mijn vrouwelijke Britse collega’s)?

…het daarentegen not done is voor mannen om bruine schoenen onder hun pak te dragen? Aldus mijn manager: “if you do that, you either own a privaty equity firm or you are very eccentric”

…de lunch niet in het bedrijfsrestaurant maar achter het bureau genuttigd wordt en standaard eindigt met een zakje chips?

…de bakjes koffie en thee enorme kommen zijn waar vervolgens enorm veel melk in wordt gegoten?

…de werktijden een stuk langer zijn dan in Nederland (gemiddeld van 8.30 tot 19.30)?

…en als het nog later wordt, sushi hier ‘the ultimate office dinner dish’ is?

…er minder small talk op de werkvloer is, maar wanneer collega’s met elkaar uit eten gaan of een drankje doen in de pub iedereen ineens helemaal los gaat?

…en dat de gebeurtenissen van een dergelijke avond in het kader van de ’professionaliteit’ de volgende dag op kantoor nauwelijks besproken worden?

…er enorm netjes met elkaar wordt omgegaan; termen als excellent, ‘fab’, ‘allright dear’ en ‘sure, my love’ krijg ik regelmatig om de oren

…dat ik het niet erg vind om hier nog een weekje of 5 te zitten :)

Het is weer bijna zover: Best Graduates! Dé competitie voor afstuderende studenten die zichzelf in de kijker willen spelen bij enkele van de meest aansprekende – en gewilde – topwerkgevers, waaronder KPMG. Of het de kortste weg naar de top is, valt nog te bezien, maar het is absoluut de kortste weg naar een baan!

Twee jaar geleden heb ik zelf meegedaan aan Best Graduates. Destijds dacht ik dat ik mijn buitenlandervaring (vink), hoge gemiddelde (vink), bestuursfunctie (vink) en buitengewoon leuke persoonlijkheid (de binnentikker) meer dan kans maakte op de titel van Best Graduate. Dat bleek uiteindelijk een brug te ver, maar ik heb wel de kans gekregen om mijn visitekaartje af te geven en aantal topbedrijven van heel dichtbij leren kennen. En niet te vergeten natuurlijk: een baan binnen gesleept bij KPMG!

Eerlijk gezegd stond KPMG destijds niet bovenaan mijn lijstje, maar goed, KPMG had me na mijn aanmelding uitgenodigd voor een individueel gesprek op de Nationale Carrièrebeurs dus ik dacht ‘waarom ook niet?’. Het gesprek bleek uiteindelijk super interessant te zijn dus toen ik daarna werd uitgenodigd voor de inhousedag (nadat ik ook de horde van de intelligentietest had genomen), nam ik die uitnodiging met beide handen aan. Na afloop van de inhousedag kreeg ik al snel een belletje van een recruiter of ik geïnteresseerd was om te solliciteren. En voilá, een maand later was mijn contract ondertekend.

Ik heb gemerkt dat bedrijven de Best Graduates deelnemers écht als de meest ambitieuze en slimme studenten zien. Ik merk dit zelf al bij de interne voorbereidingen waarvoor alles uit de kast wordt gehaald om de knappe koppen een uitdagende dag te bezorgen. Mocht je jezelf dus in de kijker willen spelen, dan is deelname aan deze competitie zeer aan te raden. Wil je meer weten of Best Graduates en de deelname van KPMG, klik dan hier. Wellicht zie ik je dan terug op de inhousedag!

Nee hoor, de boot is zeker niet gemist. Sinds gisteren namelijk weer aan de slag in Londen! Vanochtend daarom maar eens de toeristische route genomen en met de KPMG-boot naar het werk gegaan. Ook leuk :)

In de tijd dat ik nog solliciteerde – o jee, dat klinkt nu wel erg lang geleden – bewaarde ik mijn beste vraag altijd tot het einde van het sollicitatiegesprek. De vraag luidde: “als ik morgen bij jullie aan de slag zou gaan, hoe zou mijn dag er dan uit zien?”. Om jullie alvast de moeite te besparen om deze vraag straks überslim naar voren te brengen in je sollicitatie, zal ik jullie vast een voorschotje geven van het antwoord.

Een standaardantwoord op de vraag ‘wat doe je nu op een dag?’ is er niet. Dit hangt namelijk sterk af van of je op een project bij de klant zit en als dit zo is, wat voor project dat is. Maar goed, hierbij dan toch een poging om de gemiddelde dag van een Junior Adviseur bij KPMG Management Consulting te beschrijven.

Als je morgen zou beginnen bij KPMG dan zou je je vooral bezig gaan houden met het bestellen van je nieuwe telefoon, het bellen met de helpdesk in India om je laptop te installeren en het plannen van kennismakingsgesprekken met deze en gene binnen de afdeling. Tevens kun je genieten van je nieuwe auto als je het pand verlaat (mocht dit in ieder geval allemaal strak geregeld zijn op de eerste dag). Echter, daarna begint het echte werk pas.

Op een gemiddelde dag begin je niet op het KPMG kantoor maar vertrek je ’s ochtends naar het kantoor van de klant op gemiddeld een half uurtje tot een uurtje rijden. Je zoekt rustig je plekje, gemiddeld ergens midden in een kantoortuin of in een separaat ’hok’. Daar spreek je met je teamleden, gemiddeld zo rond de 3 tot 4 man, de ‘daily prayers’ door; de prioriteiten van de dag. Gemiddeld komt hieruit voort dat je die dag een deel van een analyse op je neemt wat betekent dat je gedurende de dag ofwel een interview afneemt om informatie in te winnen, ofwel een Excel-databestand doorworstelt dan wel opstelt, ofwel een mooie analyse in powerpoint zet. De output hiervan wordt gemiddeld ergens begin van de middag doorgenomen met de projectmanager of de klant en bijgestuurd waar nodig. Tussendoor haal je een bakkie koffie of drie, heb je nog een meeting en maak je nog wat praatjes met de klant. Dan nog even terug naar de analyse of presentatie en kun je rond een uur of 6/7 richting huis. Gemiddeld genomen zit er ook nog een ‘laptop-op-schoot-op-de-bank’ avondje bij, al komt dit vaak alleen voor in drukke periodes.

Gedurende de dag krijg je tussendoor nog een belletje of twee over een compleet ander onderwerp dan het project waar je op dat moment mee bezig bent. Ofwel een intern project – bijvoorbeeld het uitwerken van een propositie - ofwel een vraag over een vorig project of je beschikbaarheid in een bepaalde periode. De gemiddelde dag wordt op vrijdag uiteraard afgesloten met een goede borrel.

Maar goed, dit zijn natuurlijk allemaal gemiddelden; het kan goed zijn dat de dag erop er compleet anders uit ziet (zie ook mijn eerdere blog: Scope Jojo). En dat is nu precies de reden waarom ik voor dit vak gekozen heb!